Zoals in Deze Zomer reeds vermeld:

Ook Bob Lejeune doet mee met de Hulenhof vanaf het begin. Het glazuur op het nieuwe werk van Bob Lejeune druipt nog na. Net een paar dagen uit de oven. Op de foto’s zult U nog even moeten wachten totdat de beelden op de Hulenhof zijn. Maar alvast wat foto’s van kleinoden waarvan Bob heeft beloofd ze mee te zullen nemen.

Dat zijn werk in de geest van een aantal bezoekers van de Hulenhof moest rijpen, bleek in het eerste jaar toen een aantal van hen zijn werk aanzag als een abstract amorf geheel zonder duiding. Maar langzamerhand raken steeds meer bezoekers gewend aan allereerst de loepzuivere tekeningen van de dieren zelf in keramiek vormgegeven, daarnaast de pracht aan schakeringen van de diverse pigmenten die de beelden extra transparantie meegeven en als men wat serieuzer de tijd neemt komen met een beetje geluk ook de mythische verhalen waarmee sommige dieren zich omgeven. Bob Lejeune noemt zich geen verhalenverteller maar niets is minder waar. Zelfs het simpele beeld van een klein uiltje is meer dan dat. Geniet van nieuw en ouder werk van Bob Lejeune en dan niet met mate maar met volle teugen. 

 

Bob Lejeune (Boxmeer 1958) begon zijn opleiding aan de toenmalige Koninklijke Academie voor Kunst en Vormgeving in Den Bosch. Na het basisjaar ging hij zijn eigen weg. Hij volgde de Masterclass in Painting bij Tsjechisch-Duitse schilder Milan Kunc en nam deel aan een werkperiode onder leiding van de Japanse meesterpottenbakker Akio Takamori in het wereldberoemde keramische experimentele laboratorium, het Europees Keramisch Werk Centrum (EKWC) in Den Bosch. Sindsdien heeft hij het “platte vlak” nagenoeg verlaten en maakt hij voornamelijk keramische beelden. Vooral dierfiguren zie je veelvuldig terug keren in zijn werk. Wat dat betreft staat hij in een oeroude traditie binnen de kunstgeschiedenis. Bob Lejeune woont en werkt in Nijmegen.

De dier- en mensfiguren van Bob Lejeune zijn sterk verhalend en hebben een bijna surrealistische uitstraling. De kunstenaar noemt zichzelf weliswaar geen verhalenverteller, maar zijn objecten vertellen wel degelijk een verhaal voor wie het wil horen. In het vroegere werk was kleur belangrijk. De afzonderlijke onderdelen van de objecten werden geglazuurd met heldere kleuren in de sfeer van de porseleinen keramiek uit de tijd van de Rococo, begin 18e eeuw. Nu is het kleurgebruik veel soberder geworden, en concentreert Bob Lejeune zich meer en meer op de vorm. De monochromen glazuurlagen geven het object meer eenheid, meer visuele stevigheid. De beschouwer dient nu harder te werken om de verschillende lagen en de betekenis van het beeld te ontsluieren en te ontrafelen. Het werk laat zich niet meer zomaar uitpakken.