Ieder jaar stellen we onze (kleine) tuingalerie open voor het werk van één kunstenaar. Ons uitgangspunt is daarbij dat het werk van de kunstenaar een bepaalde intimiteit met zich meebrengt dat verdient tijdens de periode dat we geopend zijn op zichzelf te staan. Een intieme plek voor intieme kunst. We zijn daar vorig jaar mee begonnen met het werk van José Fijnaut. Het doet ons een waar genoegen daar nu werk van Kitty Doomernik te kunnen laten zien.

We hebben Kitty Doomernik (1941) leren kennen via beeldentuin de Stegge, waar we keramisch werk kochten van kunstenaar Henk van Rooij. Haar in 2014 overleden echtgenoot. Kitty hield zich de laatste jaren bezig met de verwezenlijking  van de monografie van Henk. Via o.a. crowdfunding lukte het haar deze eind vorig jaar gestalte te geven middels de mooie uitgave ‘Verlangen en Avontuur’ . Deze monografie ligt bij ons in de Galerie en is de moeite waard om in de bladeren en te lezen. Wij exposeren werk van Henk in onze beeldentuin.  

Maar Kitty is zelf ook kunstenaar en zelfs ooit actief schone slaapster onder de Nachtwacht van Rembrandt, samen met Henk en andere kunstenaars, tijdens de bezetting van de Nachtwachtzaal in het Rijksmuseum in Amsterdam tegen de dreigende  afschaffing  van de toenmalige BKR. 

Het werk van Kitty zou je ook activistisch kunnen noemen. Feministisch activistisch ware het niet dat zij zich niet in een hoekje laat plaatsen. Laat staan in het hoekje van HET feminisme. Haar werk is eerder féminin: qui appartient aux femmes. 

Zelf zegt Kitty over haar werk; 

‘Eigenlijk gaat het altijd -direct of indirect- over de positie en de functie van de vrouw en hoe daar in de maatschappij tegenaan wordt gekeken.

(-) Drie decennia nadat de tweede feministische golf ten einde liep kunnen we opnieuw vaststellen dat sommige dingen zijn veranderd en andere niet.

Vrouwen hoeven hun positie niet meer zo hard te verdedigen, als voorheen. Er is een groeiende waardering voor hun werk en zij hebben toegang tot alle echelons van de beeldende kunst. Juist hierdoor voelen velen van hen wellicht minder behoefte aan een specifiek feministisch standpunt. 

Bij de ontwikkelingen van de beeldcultuur in de reclame en de entertainmentindustrie echter is het gebruik van de vrouw als icoon intensiever en onbeschaamder dan ooit, terwijl daaraan door vrouwen evenmin noemenswaardig tegenspel wordt geboden. Hierdoor heeft de rol van vrouwen in de wereld van de beeldende kunst een hoge mate van ambivalentie. 

Juist deze ambivalentie is voor mij een belangrijke bron van inspiratie. De discrepantie tussen mijn identiteit als vrouw en die als kunstenaar en de manier waarop ik mijzelf en anderen zie vormen de motor van mijn werk. 

Het werk beweegt zich daarbij tussen de gebieden die men vaak met “high” en “low” art pleegt aan te duiden, het terrein tussen enerzijds de geaccepteerde, elitaire museumkunst en anderzijds de artificiële werkelijkheid van de massamedia. Van hieruit bouw ik aan mijn artistieke commentaar op de condition humaine. 

Aanleiding voor een installatie kan een film zijn, een actueel onderwerp uit de media of een eigen ervaring; ik ontleed scherp, maar met humor en mededogen, de verhalen die mij raken en weef nieuwe beelden en geschiedenissen uit de losse draden.’

 

“Monument voor dode dichters”, de titel van de installatie, is gerealiseerd naar aanleiding van de gedichten van Charles Baudelaire; ‘les fleurs du mal.’ 

http://dehulenhof.nl/geen-categorie/kitty-doomernik/