Jim Harris volgde een schilder en tekencursus aan de Middlesex Polytechnic  waarin hij van docent Brian Mason het belang leerde van werken naar observatie. Na Middlesex studeerde hij gedurende drie jaar Fine Art aan de Bristol Polytechnic.

In 1991 vertrok hij naar Amsterdam en in 1994 besluit hij om ‘plein air’ te gaan schilderen. Dus letterlijk in de buitenlucht. In die van Amsterdam en een paar jaar ook in die van New York.

“Bij Jim Harris kun je je afvragen of hij het onderwerp kiest, of dat het onderwerp zich aan hem opdringt.“

Dit schreef Loekie Schwarz n.a.v een serie welke Jim maakte rond 2005 over een stalen brug in Amsterdam waarover hij elke dag fietste op weg van zijn huis naar zijn studio. ”Die brug moet hem op een gegeven moment gegrepen hebben. En hij heeft er op zijn beurt zijn tanden in gezet. Een wederzijdse aantrekking, iets van een krachtmeting. Dit resulteerde in een reeks schilderijen, waarin de brug de hoofdrol speelt, met water in een bijrol, en het licht als regisseur.

Het schilderen van series getuigt ook van een zekere trouw aan een onderwerp. Het zal moeilijk worden om die brug te laten gaan. Het gaat niet zo zeer om het documenteren van die bepaalde brug. Het gaat Harris om de dynamiek van het maken van een schilderij. Daarmee plaatst hij zich in een boeiende lange rij van schilders die bezeten zijn van materiaal, licht, ruimte en het zichtbaar maken van het schilderproces. Wie als niet-schilder kijkt naar het werk, wordt deelgenoot van het proces.”

Jim zelf over zijn werk: “I love the immediacy of a brush stroke, as well as painting on several sheets of paper or canvases at the same time. I invariably work on location as I can find inspiration only from direct observation. This technique requires a boldness and speed of execution: I make my decision and stick to it. That is my nature. Once I have put paint on the whiteness of the paper or canvas there is no going back. The marks have been made and, as the paint dries the image emerges.”

Bijna dagelijks fietst schilder Jim Harris nu, met doek en olieverf in het mandje voorop, door de buitenlucht van de Achterhoek. In de omgeving van het plaatsje Halle-Nijman. De streek waarmee hij in aanraking kwam middels een van zijn cursisten Loek Kemming, hoofdredacteur van de OER, het Cultuurhistorisch tijdschrift voor Achterhoek en Liemers,

Op zoek naar de dynamiek van het coulissen landschap. Intuïtief vind hij er zijn momenten om te schilderen. En wanneer eenmaal de eerste  streken op het doek zijn gezet is er voor dat landschap geen ontkomen meer aan. Maar waar de snelheid en de snelle beslissing voor Jim Harris het beginpunt zijn van zijn werk is het aan de toeschouwer de rust te ervaren van het eindresultaat.